หนึ่งในเรื่องที่เจ้าของหลายคนปวดหัว คือน้องคาบของแล้วไม่ยอมปล่อย ยิ่งไล่แย่งยิ่งกลายเป็นเกมวิ่งไล่จับ สุดท้ายน้องเรียนรู้ว่าการคาบของหนีคือเรื่องสนุก
จริง ๆ แล้วการสอนให้น้องปล่อยของมีอยู่ 2 สูตร
สูตรแรก คือการมีของแลกเปลี่ยน
เวลาน้องคาบของอยู่ เรายื่นขนมให้ หรือบางทีเตรียมของเล่นชิ้นที่เหมือนกันไว้อีกอัน พอน้องปล่อยของในปาก น้องก็ได้ของใหม่แทน
วิธีนี้ทำให้น้องเรียนรู้ว่าการปล่อยของไม่ได้แปลว่าเสียของไป แต่ได้อะไรดี ๆ กลับมาเสมอ
สูตรที่สอง คือสูตรที่เราใช้กับมอมแมม
เราทำให้การเล่นกับเราสนุกกว่าการคาบของไปเล่นเอง เรียกว่าความสนุกแบบจริงใจ
ช่วงแรกของการสอน พอน้องคาบของแล้วไม่ยอมคืน เราจะหยุดเล่นดื้อ ๆ เลย ด้วยการหยุดเสียงหรือแอคชั่นที่บอกว่าจบแล้ว หยุดเล่น พอเราหยุด น้องจะค่อย ๆ เข้าใจเองว่า ของในปากมันไม่สนุกเท่าการได้เล่นกับเราต่อ
แล้วน้องจะเรียนรู้ว่า ถ้าเอาของมาคืนเรา เกมจะเล่นต่อได้ทันที การคืนของจึงกลายเป็นสัญญาณเริ่มเกมใหม่ ไม่ใช่การสูญเสีย
พอน้องเริ่มคืนของเองสม่ำเสมอ เราค่อยใส่คิวเข้าไป ที่บ้านเราใช้คำว่า Thank you ทุกครั้งที่น้องคืนของ ให้คำนี้กลายเป็นสัญญาณที่น้องเข้าใจว่าถึงเวลาคืนแล้ว
ความต่างของสองสูตร
ความต่างของสองสูตรนี้อยู่ที่ สูตรแรกใช้ของมาแลก ส่วนสูตรที่สองใช้ความสัมพันธ์และการเล่นกับเราเป็นรางวัล
แบบหลังทำให้ตัวเราเองมีค่าในสายตาน้องมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายน้องอยากอยู่กับเรา อยากเล่นกับเรา มากกว่าอยากครอบครองของชิ้นไหน
และนั่นคือหัวใจของการฝึกแบบที่เราเชื่อ เราไม่ได้อยากให้น้องแค่เชื่อฟัง แต่อยากให้น้องเลือกที่จะอยู่กับเราเอง
การสอนคืนของแบบนี้เป็นหนึ่งในทักษะที่เราวางให้ครบในคอร์สฝึกเล่นไปฝึกไป ตั้งแต่การควบคุมตัวเอง ไปจนถึงการเล่นกับเจ้าของอย่างมีความสุข
หมาสนุก · ฝึกหมาสไตล์เล่นไปฝึกไป ไม่ดุ ไม่บังคับ